TRBildiri
İnsanlık beyaz bir sandalyede öldü

Bugün burada Together Platform gönüllüleri olarak toplandık. Burada olmamızın nedeni, Türkiye’de süren zulmü protesto etmek, bütün bu kabul edilemez ihlallere karşı durmak ve haykırmak: “Yeter! Zalimce zulme son!”
44 yaşındaki Mustafa Kabakçıoğlu, karantinada tek başına tutulduğu cezaevi hücresinde beyaz plastik bir sandalyede oturur hâlde ölü bulundu. Hastanede muayene edilmek için defalarca dilekçe yazmış, ama gereken tedaviyi görememişti. 29 Ağustos’ta, tahliyesine yalnızca 4 ay kala hücresinde ölü bulundu. Kamuoyu nasıl öldüğünü ve tutulduğu hücrenin içler acısı hâlini ancak 48 gün sonra basında yayımlanan fotoğraflardan öğrenebildi.
Gümüşhane Cumhuriyet Başsavcılığı, astım, hipertansiyon ve diyabet gibi hastalıkları yüzünden hastaneye götürülmek için 3 dilekçe yazdığı hâlde neden götürülmediğini soruşturacağına, fotoğrafları basına kimin verdiğini bulmak için hemen soruşturma başlattı.
Geçirdiği kalp krizinden sonra kalbi yüzde 15 kapasiteyle çalışan Mustafa Avialan 2018’de yeniden cezaevine gönderilmişti; hastalıklarının ağırlığı nedeniyle koşullu salıverilmesi gerekirken o da bir cezaevi hücresinde tek başına öldü.
Halime Gülsu, Nesrin Gençosman, Ali Boçnak ve Muzaffer Özcengiz de hastalıklarına rağmen serbest bırakılmayıp cezaevlerinde benzer koşullarda hayatını kaybedenlerden yalnızca birkaçı. 2016’dan bu yana cezaevlerinde ölenlerin sayısı 100’ü aştı.
Mevlüt Öztaş, Fatih Terzioğlu, Özgür Doğan, Turan Özcerit ve onlarca kişi de hastalıklarının son evresinde, sosyal medyada ve kamuoyunda yükselen çağrılar üzerine tahliye edildi; ama hastane odalarında, sevdiklerinin yanında acı içinde hayatlarını kaybettiler.
COVID-19 salgınının tehlikeli ve zor günlerinde Türkiye hükümeti gerekli önlemleri almadığı için koronavirüs cezaevlerindeki insanlar için çok ciddi bir tehdit oluşturuyor. Kapasitelerinin 2–3 katı insan barındıran, hijyen koşulları kötü cezaevlerinde insanlar ölüyor. AKP hükümeti Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanundaki düzenlemeyi kısa süre önce çıkarmış olsa da mafya liderleri, uyuşturucu kaçakçıları, tecavüzcüler ve katiller serbest bırakılırken gazeteciler, akademisyenler, düşünürler ve siyasi tutuklular hâlâ cezaevlerinde çürüyor. Türkiye’de idam cezası olmasa da hükümet insan haklarına ve evrensel hukukun üstünlüğüne göre davranmadığı için tutuklular fiilen ölüme mahkûm edildi.
Cezaevlerinde böylesine sistemli bir şekilde daha fazla insanın ölmesini ya da öldürülmesini görmek istemiyoruz. Zulme değil, adalete uyulması gerektiğini hep birlikte haykırıyoruz.
Türkiye’de son 10 yılda artan insan hakları ihlallerine her gün bir yenisi ekleniyor. Devlete, güvenlik güçlerine ve yargıya sızmış mafya yapılanmaları cezasızlıkla korunuyor. Mahkemeler iktidar partisine ve hükümet temsilcilerine öylesine bağımlı hâle geldi ki adalete ve hukukun üstünlüğüne göre değil, hükümetin ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın çıkarına göre karar veriyorlar.
Bugün burada birlik içinde ve kararlılıkla duruyor, Türkiye’deki hükümetin hukuksuzluğuna “Yeter” diyoruz.
Aşırı otoriterleşen Cumhurbaşkanı Erdoğan’a ve hükümetine “Yeter” diyoruz.
İnsanları kabul edilemez gerekçelerle cezaevlerine atıp hastanede tedaviden yoksun bırakarak öldürmeye “Yeter” diyoruz.
Şu anda cezaevlerinde büyüyen 780 bebek için “Yeter” diyoruz.
Osman Kavala, Selahattin Demirtaş, Ahmet Altan, Müyesser Yıldız, Ali Ünal ve yüzlerce gazeteci ve yazar gibi cezaevlerinde çürütülen insanlar için “Yeter” diyoruz.
Ve diyoruz ki: Tüm masumlara ve siyasi tutuklulara özgürlük,
Herkese hukuk,
Herkese adalet.






