TRBildiri
Dünya Kadınlar Günü 2021 bildirisi

Together Platform olarak dünyadaki bütün devletleri ve ilgili tüm paydaşları,
kadınlara yönelik toplumsal cinsiyete dayalı şiddetle, özellikle de aile içi şiddetle
mücadelede acilen adım atmaya çağırıyoruz. Kadınlara yönelik ayrımcılık ve toplumsal cinsiyete dayalı şiddet
ancak bütün karar vericiler bu meseleyi sahiplenip acil gündemlerine aldığında
ortadan kaldırılabilir. COVID-19 salgını sırasında kadına yönelik şiddet
çarpıcı biçimde arttığından, şiddetin azaltılması
hastalıkla mücadeleyle el ele yürümek zorundadır.
Geçen yıl kadınların ve kız çocuklarının eşitsizliklerden orantısız biçimde etkilendiği açıkça görüldü:
salgın var olan uçurumları derinleştirdi, toplumsal cinsiyete dayalı ayrımcılığı ve
şiddeti ağırlaştırdı. “Ev”, birçok kadın ve çocuk için korku dolu bir yere dönüştü;
buna derhal son verilmelidir.
Türkiye’de durum son yıllarda eşi görülmemiş ölçüde kötüleşti:
kadınlar yalnızca simgelerin taşıyıcısı olarak öne çıkarıldı,
yetkililer ise onları korumadı.
Kadına yönelik şiddetin büyük ölçüde cezasız kalması bu ülkenin acı gerçeğidir.
Nitekim yalnızca 2020’de Türkiye’de erkekler 300 kadını öldürdü;
171 kadın da oldukça şüpheli biçimde hayatını kaybetti. 22 kadın ekonomik
22 kadın ekonomik nedenlerle öldürüldü; 96 kadın ise boşanmak, evlenmeyi ya da bir ilişkiyi reddetmek gibi
kendi hayatlarına dair kararlar aldıkları için katledildi.
Kadına yönelik şiddetin yürek burkan tablosu
rakamlara şöyle yansıyor:
· Her 10 kadından 4’ü fiziksel ya da cinsel şiddete maruz kalıyor;
· Her 10 kadından 3’ü 18 yaşını doldurmadan zorla evlendiriliyor;
· 18 yaşından önce zorla evlendirilen kız çocuklarının yüzde 48’i fiziksel
şiddete maruz kalıyor;
· Türkiye’de her üç kız çocuğundan birini ailesi okula göndermiyor;
· Türkiye’de kadınların yüzde 11’inin çalışmasına ailesi izin vermiyor;
· Şiddete maruz kalan kadınların en fazla yüzde 10’u yardım için bir kuruma
başvuruyor;
· İnsan ticareti mağdurlarının yüzde 90’ı kadın.
Kadına yönelik şiddetin ve kadın hakları ihlallerinin genel tablosu mevcut hükümetin
politikalarıyla bağlantılı: hükümet kadını özel alana hapsetmeye, kadına şiddet uygulayanları da cezasız bırakmaya
eğilimli. Toplumsal cinsiyet konusunda AKP hükümeti ve onun tartışmasız
lideri Cumhurbaşkanı Erdoğan son derece tutarsız davranıyor. Reformcu oldukları
dönemde kadına yönelik şiddet ve aile içi şiddetin önlenmesi ve bunlarla mücadeleye ilişkin
İstanbul Sözleşmesine ev sahipliği yapanlar onlardı; bugün ise sözleşmeyi
fiilen işlevsizleştiren ve ona karşı kampanya yürütenler de yine onlar.
Baskıcı muhafazakârlığına uygun olarak AKP hükümeti kadın hakları konusunda kısıtlayıcı politikalar
izliyor; şimdi de ev sahipliği yaptığı ve ilk imzacısı olduğu İstanbul
Sözleşmesinden çekilmeyi tartışıyor. Hükümetin kadın düşmanı unsurları
siyasi gündeme taşımaktaki hevesini görmek üzücü. Türkiye’nin sözleşmeden
çekilmesinin milyonlarca kadın ve kız çocuğu için, cinsel saldırı ve aile içi şiddetten
kurtulanlara hayati destek veren kuruluşlar için de yıkıcı sonuçları olacağını
söylemeye bile gerek yok.
Kadınları kısıtlamaya yönelik genel eğiliminin yanı sıra AKP hükümeti son yıllarda
belirli bir kadın grubunu hedef aldı. Cumhurbaşkanı Erdoğan, kişisel ve otokratik yönetimine
biat etmediği için Gülen hareketini hedef alınca,
harekete yakın kadınlar da ağır acılar yaşamaya başladı. Bu kadınlar,
hareketin barış inşası, eğitim ve sosyal yardım faaliyetlerine
tamamen meşru yollarla yaptıkları büyük katkılar için takdiri hak ederken,
Erdoğan rejimi akıl almaz bir hayal gücüyle yüz binlercesini birden suçlu ilan etti
ve onları toplumsal bir varlık olarak yok etmeye girişti.
Bu kadınlardan on binlercesi insan onurunu kırmayı amaçlayan koşullarda cezaevine konuldu;
birçoğu cezaevinde doğum yapmak ve bebeğini orada büyütmek zorunda kaldı.
Pek çok kadın da doğum için hastaneye gittiğinde gözaltına alındı
ve yeni doğmuş bebeğiyle birlikte götürüldü. Bu kadınlar
polislerin çıplak aramasına maruz kaldı, fiziksel ve psikolojik istismara uğradı,
tecavüzle tehdit edildi. Bu insanlık dışı muamelenin yıkıcı etkileri
kadınların çoğunun ömür boyu peşini bırakmayacak.
Tutuklanmayanlar ise ülkenin dönüştürüldüğü açık cezaevinde
keyfî biçimde tutuklanma korkusuyla yaşıyor. Toplam 23.194 yüksek eğitimli kadın
işinden atıldı ve gülünç bir terör suçlamasıyla damgalandı. Bu kadınlar
ekonomik bağımsızlıklarını yitirdi; yaklaşık 140’ı
Türk hükümetinin bu sistematik baskısına dayanamayarak hayatını kaybetti.
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın otokratik ve yozlaşmış hükümetini, iktidarda kalmak için
işlediği bu vahşetler nedeniyle açıkça ve net biçimde kınıyoruz. Başta Türkiye, Suriye,
Irak ve Afganistan’da olmak üzere, Çin’in kuzeybatısındaki Xinjiang Uygur Özerk Bölgesinde de
kadınlara yönelik barbarca eylemleri bir tür “kötülüğün sıradanlığı” içinde
onaylayanları da kınıyoruz.
Birbirimizi korumak ve onurlu bir hayat sürmek için Sessizliği Bozuyoruz!
Baskıya boyun eğmeyecek, kadına yönelik şiddeti kaderimiz olarak kabul etmeyeceğiz.
Bugünün ve gelecek kuşakların hatırı için bu meselenin peşini bırakmayacağız.
Sessizliği Bozuyoruz.

