TRHaber
Anneler Günü

“Cennet annelerin ayakları altındadır.” (Hz. Muhammed, s.a.v.)
Ben Türkiyeli bir anneyim. Ülkemde anne olmak çok kutsal sayılır. Ama Türkiye’de gözü yaşlı anneler var.
Türkiye’de 11.000 kadın, aralarında 758 bebeğin de bulunduğu 2.000 çocuğuyla birlikte parmaklıklar ardında tutuluyor; daha nice çocuk da evinde annesiz kaldı.
BEN BİR ANNEYİM
Bir gece polisler ansızın beni alıp götürdü, tutuklandım. Hamileydim; hastaneye eşimle değil, polislerle gittim. Yeni doğmuş bebeğimle beni cezaevine koydular. Güneşin aydınlığına hasret bıraktılar. Hastaydım, ama ihtiyacım olan ilacı almama izin vermediler. Çocuklarım beni görmeye gelirdi; görüş bitip onları uğurlama vakti gelince dünya başıma yıkılacak sanırdım.
Ben bir ANNEYİM; eşim tutuklandı, ben çalıştım. Bazen günü çocuklarımla aç bitirdik, bazen onları doyurabildim. Zaman zaman ağladım ama gözyaşı döktüğümü çocuklarıma hiç belli etmedim. Güçlüymüş gibi durmaya çalıştım. Güzel ülkem bana dar geldi, nefes alamaz oldum. Ailem, yakın dostlarım, komşularım, sevdiklerim gerçek olmayan bir şeye, propaganda yalanlarına inandı. Vatanımı terk etmek zorunda kaldım. Saatlerce yürüdüm, yoruldum. Plastik bir bota bindim. Meriç Nehri’ni geçtim. Ege Denizi’nde ya ben boğuldum ya da çocuklarım gecenin karanlığında boğuldu. Çocuklarımı soğuk toprağa kendi ellerimle gömdüm.
Ben bir ANNEYİM;
Ben Esma’yım; hem ülkemde hem gurbette çok acı çektim. Yüreğim bu kadar acıya dayanamadı ve hayatımı kaybettim.
Ben Hatice’yim; kızlarımı beni cezaevinde ziyaret edip eve dönerken kaybettim, oğullarımı özgürlüğe kavuşmak için Meriç Nehri’ni geçerken kaybettim.
Ben Zekiye’yim; oğlum Ahmet’i kanserden kaybettim. Son günlerinde babasının yanında olmasını çok istiyordu, ama oğlunu son kez canlı görsün diye babasını cezaevinden çıkarmadılar.
Ben sözde darbe girişimi sırasında askerî öğrenci olan gençlerin ANNESİYİM. Onlar yalnızca öğrenciydi, darbeyle hiçbir ilgileri yoktu; yine de müebbet hapis cezasına çarptırıldılar.
Ben Helin’in, Mustafa’nın ve İbrahim’in ANNESİYİM.
Ben bir ANNEYİM;
Her cumartesi, yıllar önce kaybolup bir daha dönmeyen oğlumu, eşimi arıyorum.
Yemen’de, Arakan’da (Rakhine) açlıktan ölen ya bendim ya çocuklarım. Doğu Türkistan’da Çinli yetkililerin alıkoyduğu binlerce çocuğun annesiyim.
Ve Türkiye cezaevlerinde koronavirüse karşı savunmasız bırakılıp ölüme terk edilen binlerce masum insanın ANNESİYİM.
Bütün bu acıları görüyor, duyuyor ya da yaşıyorum. Hastalanıyor, ölüyorum. Çünkü ben bir ANNEYİM.

